شهید آوینی در قسمتي از مقاله انفجار اطلاعات مي‌نويسد: «دهکده جهانی واقعیت پیدا خواهد کرد، چه بخواهیم و چه نخواهیم،

[...]

دهکده جهانی واقعیت پیدا کرده است، چه بخواهیم و چه نخواهیم، و ماهواره ها مرزهای جغرافیایی را انکار کرده اند.

[...]

و اما درباره خودمان. نباید بترسیم. حصارها تا هنگامی مفید فایده ای هستند که دزدان شب رو، بر زمین می زیند، اما آن گاه که دزدان از آسمان فرود می آیند، چگونه می توان به حصارها اطمینان کرد؟ پس باید از این اندیشه که حصارهایی بتوانند ما را از شرّ ماهواره ها محفوظ دارند، بیرون شد [...] باید در رو به رو شدن با واقعیت، به اندازه کافی جرئت و شجاعت داشت...»

من فعلا حرفهایم درباره این گوشه دهکده جهانی است، "وبلاگ". جایی که از تولدش در این دنياي مجازي چند سالی بیشتر نمی گذرد. نمی دانم چه شد اما متاسفانه انگار اینجا از همان روز های اول صداقت جان داد و آبروی ادب بر باد رفت. صفت ها رنگ باختند. صمیمیت تبادل لینک معنا شد و هرکس که نام زیبایی نداشت بیرحمانه تمسخر شد. اینجا اگر به روز نباشی نمی توانی سرت را بالا بگیری و برای فضا هم باید پول پرداخت کنی. خیلی زود خودت را گم می کنی در حالی که موتور های جستجو هرگز خاموش نمی شوند. خلاصه آنکه ........ اینجا هوا همیشه نفسانی است.

از طرفی می دانیم و شنيده‌ايم که نزدیک شدن به هر خطر احتمالی کاری عاقلانه نیست. و به عبارتی دیگر «هنر انسان در انتخاب اول اوست.» یعنی هرگز ورود به جاده امتحان و آزمایش را به اختیار خود نبايد انتخاب كرد. و از سویی دیگر به قول شهید آوینی: «حصارها تا هنگامی مفید فایده ای هستند که دزدان شب رو، بر زمین می زیند، اما آن گاه که دزدان از آسمان فرود می آیند، چگونه می توان به حصارها اطمینان کرد؟ پس باید از این اندیشه که حصارهایی بتوانند ما را از شرّ ماهواره ها [يا مثلا وبلاگ‌ها] محفوظ دارند، بیرون شد.»

سوال اساسي ذهن اين است كه "چه باید کرد؟"