همه‌جا بيابان بود و حتي باران هم نمي‌باريد. به همين خاطر ما با فرهنگ رنگين‌کمان غريبه بوديم. و آسمانمان هميشه يک رنگ داشت. با آنکه بيابان بود، ما سراب نمي‌ديديم. ما آب را پيدا کرده بوديم. ما طهارت داشتيم. ما پاک بوديم. ما اخلاص را احساس کرده بوديم و تا فرصتي پيش مي‌آمد وفاداري‌مان را اثبات مي‌کرديم. صميميت مثل خون در وجودمان جريان داشت. براي همين، ما هم جريان داشتيم، در يکديگر، مثل خون. اما از آنجا که درد را حس نکرديم، بي‌سر و صدا زخمي شديم و اندک اندک چکيديم. ما گرم بوديم ولي لخته شديم، خشک شديم و کم‌کم ريختيم.

دست‌هايمان خالي بود. همه با هم دست‌هاي خالي‌مان را بالا مي‌آورديم و به سينه مي‌زديم. مي‌دانستيم که با دست پر سينه زدن صدايي و صفايي ندارد. حلقه مي‌زديم تا از هر حيثي معادل باشيم و معادله‌ها را بهم بريزيم. يادش بخير سينه‌ها يک رنگ داشت. همه‌ي سينه‌ها سرخ بود. همه‌ي دل‌ها داغ داشت. همه‌ي پيشاني‌ها مهر "در حسرت صفاي روز‌هاي جبهه" خورده بود. همه‌ي نگاه‌ها خيس بود. در وجود همه‌ي‌مان دغدغه مي‌تپيد. همه اميدوارانه نفس مي‌کشيدند و منتظرانه رفتار مي‌کردند.

ما يک رنگ داشتيم. هيچ‌وقت آگهي‌هايمان را رنگي چاپ نکرديم. چشم‌هايمان سالم بود. رنگ‌ها را هم خوب مي‌شناختيم. ما به کوررنگي مبتلا نبوديم. ما رنگ غروب را که مي‌ديديم، انگار مشتي از رنگ سرخ شهادت مي‌پاچيدند روي شيشه‌ي نگاه خيالمان. مست مي‌شديم و غبطه مي‌خورديم. ما به رنگ کبود حساس بوديم. لازم نمي‌شد روضه را باز کنند. اشاره‌اي که مي‌کردند، رگ‌هاي غيرتمان انگار مي‌خواست منفجر شود. ما بي‌رگ نبوديم. سيب‌زميني دوست‌ نداشتيم. کلام نمی گفتیم ولی از کلم بودن هم بدمان می آمد.

ما از خيلي چيز‌ها گذشته بوديم. ما کودکستان داشتيم، اما کوچکستان نه! ما همه به هم ربط داشتيم و کسي جسارت آن را نداشت که بگويد: "به شما ربطي ندارد." ما همراهي به همراه نداشتيم، اما ارتباطمان همواره برقرار بود. از همان اول هم قد و قواره‌ي‌مان مساوي نبود، ولي طوري راه مي‌رفتيم که کوتاه‌قدها شناخته نشوند يا لااقل خجالت نکشند.

قبول دارم که خيلي وقت‌ها چشم‌ها را بايد بست. خيلي چيز‌ها را نبايد ديد. اما مگر مي‌شود با چشم‌هاي بسته راه رفت؟ دهان‌ها را چه‌طور؟ گوش‌ها را چه طور؟ با اجازه‌ي شما، سربسته که مي‌شود کمي راه رفت!

نیمه شب بود. و سکوت و شکوه شب، به در و دیوار روح می‌داد. گویی که اجسام هم جان دارند و با او نفس می‌کشند و هم دل و همراه اویند. مدتی می‌شد که خیلی شب‌ها مثل آن شب بود، دقیقاً نمی‌دانست چیست که اینگونه‌اش می‌کند. شاید حادثه‌ای، شاید دیدن کسی، حرفی، ... و شاید هم حال دائمش دلتنگی شده بود و نیاز به دلیلی نبود. آنقدر تنگ که نفسش بالا نمی‌آمد. و احساس خفگی می‌کرد. احساسی که از روحش نشئت می‌گرفت، مثل آنکه روحش گلویش را مسدود کرده باشد.

انگار دلش در رنگ کبود لحظه انتهایی غروب آفتاب متوقف شده بود و گریزی از آن نمی‌یافت. حسرت در تمام افق دلش حکومت می‌کرد. و به حکم دادگاه وجدان، به جرم تقصیر و کوتاهی، خودش را در تنهایی حبس کرده بود. و در عین حال به دنبال راهی برای فرار از این وضعیت می‌گشت.

تصاویر شلوغی در فکرش تلاطم می‌کردند و دریای خاطرات ذهنش مواج بود. خاطراتی آنقدر دلچسب که از یاد لذت آن‌ها هم مست می‌شد.  اما حیف که دقایقی بیشتر به مستی نمی‌گذشت، چون یادی بیش نبود و واقعیت این بود که چیزی وجود نداشت که تجربه لذت بردن را تکرار کند. پس خماری عمیقی جای مستانگی‌اش را می‌گرفت. با آنکه خاطرات طعم خوشی داشتند اما مزاجش را گس می‌کردند و آزارش می‌دادند. خودش، خودش را حبس کرده بود ولی این حسرت گذشته بود که شکنجه‌اش می‌داد.

از دست خيلي چيز‌ها عصبي بود. از دست خودش بيشتر. اين هواي غفلت‌آلود را هرطور توجيه مي‌کرد، قانع نمي‌شد. دنبال دليل اين آشفتگي مي‌گشت. در حيرت بود از اينکه براي ماندن خيلي چيز‌ها را تجارت کردند ولي به هر قيمتي که مي‌فروختند باز هم ضرر مي‌کردند. حسرت مي‌خورد که چرا دلهايشان هم به حراج رفت بدون آنکه سودي ببرند. بدون آنکه دلي بدست آورند. نمي‌دانست چه پيش آمده است؟ نامشان بزرگ‌تر از عده قليلشان شده بود يا غرور آمد و در صفات خوب مفقودشان کرد. مرز دنیا و اخري را از ياد برده بودند يا در جنگل انبوه سرگرداني، اميدشان ميان علف‌هاي هرز طعنه گم شده بود. يا ...

به خودش آمد، حس کرد براي رهايي از دستان شکنجه‌گر حسرت، بهانه‌هاي واهي مي‌آورد. اطمينان داشت اين وضعيت يک دليل بيشتر ندارد. آرام آرام زير لب زمزمه مي‌کرد: "چرا حافظ چو مي‌ترسيدي از هجر / نکردي شکر ايام وصالش". شکر نعمتي که به نظرش با نشستن و عمل‌نکردنش ادا نشده بود ...

نمي‌خواهم زير همه کارهايت بزنم. نصفه پر ليوان را هم مي‌بينم. البته نصف که نيست، همان جرعه را مي‌گويم. همان قطرات را. باشد، چند ساعتي هستي و مدت بيشتري ... اصلا بيا مقدار حداکثر را شمارش کنيم. چند روزي هستي، اما قبول مي‌کني که مدت بيشتري ... قرار شد روراست باشيم ديگر، نه؟

همواره در رفت و آمدي، مي‌روي و مي‌آيي. خيلي اين طرف و آن طرف پرسه مي‌زني. تشويشت بيهوده نيست؟ آغاز مي‌کني اما همچنان سرجاي اولت هستي. يا کمي بالا و پايين. چرا مثل گم‌شده‌ها رفتار مي‌کني؟

مشکلت کجاست؟ چه مي‌پرسم، "مشکل" که واژه اختصاصي من و تو نيست. "درد" را حتّي بچه‌ها هم احساس مي‌کنند. اصلا بايد عادت کرده باشي. هر وقت دنيا تمام شد، مي‌تواند عذرت اين واژه‌ها باشد و اگر نه، مگر اين‌ها جزيي از زندگي نيستند؟ گوش‌هايت را از اين حرف‌ها خالي کن. دور و برت را نگاهي بيانداز. مسخره‌است، من و تو که با اين واژه‌ها غريبه‌ايم، ديگر لاف‌زدن چرا؟

راستي نگفتي چرا مثل گم‌شده‌ها رفتار مي‌کني؟ از من که نمي‌تواني پنهان کني، همان‌طور که من از تو نمي‌توانم. مگر تنها دوراهي شاهراه را رد نکرده‌ايم؟ آرامشت کجاست؟ خيلي فکر‌ها را بايد دور ريخت. مگر غفلت چيزي جز دست‌هاي ذهن است که به بازيت گرفته. بيا اينقدر اين پا و آن پا نکنيم. نرويم و برنگرديم. بايد براي هميشه بمانيم. مگر به اين نرسيدي که جاي شکي وجود ندارد. بايد از اهالي سرزمين يقين شويم.

با خویش به قضاوت می نشینم و مکارانه اعمال و رفتارهایم را به سخره می گیرم و با چشمان نیمه باز آنها را همان طور می بینم که دوست دارم و با توجیهات محکم خویش، ارزش ها را نیز بی آبرو می کنم. قدری منفعت طلبی بد نیست، با خویش به قضاوت می نشینم و مکارانه...

نکند جا مانده باشیم، نکند دیگر امیدی نباشد، نکند عدد اول جهلمان مرکب شده باشد، نکند خیال کنیم سرابی بیش نبوده، نکند بر شهود شهیدان شهادت ندهیم .... خدا نکند. خدا نکند که دیگر امیدی نباشد. مبادا که خیلی زود دیر شده باشد. مبادا دست هایمان خالی بماند. مبادا که در گذرگاه های انتخاب یوسفان را به زری ناسره بفروخته باشیم.

نه، هرگز. هرگز و در هیچ گذرگاهی سفینه اوسع و اسرع نجات خود، هیئت و امام حسین(ع) را با تمام عالم معاوضه نخواهیم کرد، ان شاءالله.

نمی دانم پاسخت چیست، اما همینقدر می دانم که تو فقط می بینی و نظاره می کنی ولی هیچگاه خود در بطن آن خبائث نزیسته ای. تو گناه را تنها با سمع و بصر شنیده و دیده ای و هرگز در فضای مسموم و متعفن معاصی و رذایل تنفس نکرده ای. تو چه می فهمی زشتی چقدر زشت است؟ چه می دانی نامردان چقدر نامردند؟ آری تو مردم را می بینی چگونه چند رنگ دارند و برای فریب دیگران بسته به موقعیت و فضای موجود از رنگی خاص بهره می جویند - کالانعام چون آفتاب پرستی که برای ارتزاق و ادامه حیات به رنگ محیط در می آید- اما هیچگاه آن رنگ‌های کثیف و تیره وجود تابناکت را رنگی نکرده است و ذره‌اي از نورانيت و كرمت كم ننموده. به من بگو چشمان مکار فریبکاران را چگونه از ورای عینکهای ظاهر خواهی دید؟ به من بگو میان ظاهر و باطن انسان‌ها چند سال نوری فاصله است؟

در اینجا کرات در منظومه شهوت به گردش در می آیند و این جذبه نفس است که همه را مجذوب خویش کرده نه جاذبه زمین. در اینجا دیگر شمعی باقی نمانده تا پروانه وار به دورش مستانه بگردیم.

آرام آرام با خودش فکر می کرد و به مرور گذشته پر فراز و نشیبش می پرداخت. انگار عمرش بیش از سن و سالش بود و در آن جا نمی شد. عمری که هر روزش یک شب یلدا بود. روزهایی سراسر شور و احساس و عقلی ناقص که تنها نظاره کردن را بلد بود و بس.

گیر کرده بود در یک محله متروکه، در کوچه پس کوچه های تنگ و یک طرفه ای که هر چه تقلا می کرد نمی توانست از آن خارج شود. با صبر و حوصله تمام راه های موجود را تک به تک بررسی می کرد، اما پایان همه آنها همانجایی بود که ایستاده بود، یا کمی پس و پیش.

 فرصت زیادی نبود، توانش داشت به سرعت تحلیل می رفت. در گوشه ای نشست و با تخیلش سعی کرد به یاد آورد که چگونه به این جا رسیده است؟ کجای این مسیر طولانی را خطا رفته بود؟!

بشدت مشغول فکر بود که ناگهان صدایی همه چیز را بر هم ریخت و او را متوجه خود ساخت. نهیب حضور رهگذری که به سرعت عبور می کرد، چون شمعی در طوفان که گویی سو سوی آخرش بود. نباید او را از دست می داد. توان بلند شدن را نداشت که دست به دامانش بیاویزد، پس با تمام وجود فریاد زد و التماسش کرد تا راه را به او نشان بدهد.

خداوند رحمتش کند: تو خود حجاب خودی .... از میان برخیز.